24 julio 2009

Boquitas Pintadas recupera a...

Xosé Neira Vilas
(Gres, Vilar de Cruces, Pontevedra, 1928-)





Eu son...

Balbino. Un rapaz da aldea. Coma quen dis, un ninguén. E ademáis, probe. Porque da aldea tamén é Manolito, e non hai quen lle tusa, a pesares do que lle aconteceu por causa miña.
No vrao ando descalzo. O pó quente dos camiños faime alancar. Magóanme as areas e nunca falta algunha brocha pra espetárseme nos pés. Ergome con noite pecha, ás dúas ou tres da mañán, pra ir co gando, restrevar ou xuntar monllos. Cando amañece xa me doi o lombo e as pernas. Pero o día comenza. Sede, sol, moxardos.
No inverno, frío. Ganas de estar arreo ó pé do lume. Muiños apeados. Faladurías de neves e lobos. Os brazos son coma espeteiras pra encolgar farrapos. Murnas, fridas, dedos sin tentos.
¡Qué saben desto os nenos da vila!
Eles iñoran o que eu penso mentras boto ó corpo un gurruncho de caldo con broa. Ou o que sinto cando estou no monte pingando, aterecido, vendo por entre a chuvia un pantasma bretemoso en cada árbore.


Rapaces de aldea (1931) de Virxilio Blanco


A aldea é unha mestura de lama e fume, onde os cás oubean e a xente morre cando está de Deus, como dí a madriña. Os rapaces somos tristes. Enredamos, corremos tras dos foguetes e hastra rímos, pero somos tristes. Temos a probeza e os trafegos da terra aniñados nos ollos.
Eu quixera andar mundo. Ir por mares e terras que non coñezo. Nascín e crieime na aldea pero agora síntoa pequena, estreita. Coma se vivise nun cortizo. Teño pensamentos que non lle podo contar a ninguén. Algús non me entenderían e outros chamaríanme tolo. Por eso escribo. E dempois durmo como unha pedra. Quedo desatafegado, libre, coma se me quitasen de enriba un bocoi. ¡Cousas miñas!. E tamén de Smith, o capitán que estivo na guerra e cando voutóu pra casa púxose a escrebir todo o que lle acontecera. Así está nun libro que me trouxo o Landeiro.


Emilio José: "Chorando apréndese" (2009, Foehn)


¡Se eu fixese un libro!. Nin falar. Ogallá que non me atopen o caderno. Daríame vergoña. E non é pra menos. Porque nel deborco todo o que sinto. Moi pouca xente o fai. Todos abren o peteiro pra dúas cousas: pra decir a verdade ou pra arredarse dela.
Na miña casa non me comprendían. E outro tanto acontéceme na do Landeiro. Eso é o peor que lle pode suceder a ún, pero a moita xente non se lle dá.
Eu non sei se esvarío. Vexo o mundo darredor de mín e adoezo por entendelo. Vexo sombras e luces, nubeiros que viaxan, lume, árbores. ¿Que é todo esto?. Ninguén me di, poño por caso, pra qué sirven as estrelas, nin onde morren os paxaros. Sei de certo que moitísimos anos antes de nascer eu xa había sol e penedos e fuxía a auga polo río. E estou seguro de que todo seguirá igoal dempóis de que eu morra. Virá máis xente, esquecéndose adrede dos que morreron, coma se non houbesen vivido.
Escrebir no caderno -¡quén o diría!-, é coma valdeirar o corazón. Parece un milagre. Pois ó fin de contas non pasa de ser unha conversa comigo mesmo. Pero pra mín é milagre todo. Dende as pingueiras da chuvia hastra o canto do grilo.
Aínda que se me ocurrise facer un libro, como fixo Smith, de pouco valería o que conte. Smith estivo na guerra, e eu son apenas o neno, como me chaman na casa. Son Balbino. Un rapaz da aldea. Un ninguén.




Memorias dun neno labrego (Buenos Aires, 1961)

1 comentario:

Anónimo dijo...

Pois é.....